Emin Alagöz – Sen Benim İlk Kitabımsın

Görsel

…ve bu gelişe tam alışmışken bir gitme vakti daha kapımı çalacaktı. Bir ayrılığı daha yaşayacaktım. 
Bir parça daha bırakacak ve devam edecektim yoluma, kendi kendimi tükettiğimden habersiz. 
Çoğu kez dönüp ardıma bakacaktım. 
Ama ardıma bakmadan gittiğim de olacaktı. 
Yani kaçışlarım, yine kendimden olan kaçışlarım. 
Bir zaman sonra yorulacaktım ve ne kadar gidersem gideyim aslında hiçbir şeyden kaçamadığımı 
– temelli gidemeyeceğimi- 
Anlayacaktım ve kabullenecektim. 
Artık; “Merkezi ben olan her yere gidebilirim” deyip varılacak yerin bir öneminin olmayacağını söyleyecektim. Çünkü vardığım yer kendim olacaktı. Bu saatten sonra hem gitmeyi kabullenecektim 
hem de kendimden gidemeyişimi. 
Onca gitmelerden sonra dönüp ardıma baktığımda ise; kiminin anısı tatlı kiminin acı, yaralarla dolu koskoca bir geçmiş bırakmış olacaktım…

Artık ayrılığı ve kendimden kaçamamayı 
kabullendim. Kaçamadığım ve kabullendiğim 
bir gerçek daha var, o da: sen sevgili…
Ve şimdi gitme vaktidir sana…

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s